Znajduje się tu klinika która zajmuje się leczeniem niekonwencjonalnym. Mam przeprowadzane zabiegi i kroplówki, które mają mnie wzmocnić i zabijać komórki rakowe. Budynek w którym umieszczona jest klinika, nie wygląda wcale jak klinika. Wchodzi się do kamienicy, a następnie przez białe staroświeckie drzwi. Gdy tam jestem, bardziej się czuję jakbym czekała u dentysty, ponieważ na początku czeka się w poczekalni. Pomaga nam Pani Lidia która jest polką. Gdyby nie ona, zginęlibyśmy tam. Nasz niemiecki leży, nie umiemy podstawowych zdań, moze mój tata troche ale ja wcale. To z nią mamy kontakt mejlowy. Bardzo miła pani,  dodam. 

Mają tam świetne łóżka, serio. Są mega wygodne. Gdy lecą mi kroplówki odrazu usypiam, takie są wygodne. Jest tu tak miło i wygodnie, że zapominam że jestem w klinice. Na sali leżą 3 osoby, ale każda jest oddzielona wielką zasłoną. Przy każdym łóżku jest radio, z którego leci relaksująca muzyka, i czujesz się jak w spa. Taa, ona też pomaga zasnąć, oni to robią specjalnie chyba. Nie zawsze może się mną zająć Pani Lidia więc musze czasem się porozumiewać po angielsku. Częściej potakuję i się uśmiecham, ale jakoś sobie radzę, nawet na migi.  Zabiegi trwają po pare godzin, z czego połowe oczywiście przesypiam. To te łóżka, nie jestem przyzywczajona do takich szpitalnych luksusów. Potem idziemy z rodzicami na miasto. Jest tu bardzo ładnie, pełno tu prześlicznych kamienic. A jak czysto. Ani jednego papierka na chodniku. W Polsce to niemożliwe. Mają tu wielkie truskawki, w której sprzedają co? Truskawki! Pełno restauracji, gdzie się nie obejrzysz tam jedzenie. Nawet sprzedają kanapki. Leniwi są chyba. Widziałam również sklep z sałatkami. Serio? Nawet sałatek nie robicie sami? Z komunikacją ciężko. Niektórzy nawet angielskiego nie znają. Moja mama chodzi ze słownikiem, i w piekarni nie wiedziała jak są 'drożdże' i wyciągnęła tą starą książkę i zaczęła szukać. Ale jakoś dajemy radę. Mieszkamy u przyjaciółki znajomych.
Pani Asia to bardzo ciepła osoba. Ile trzeba mieć życzliwości w sobie, żeby pozwolić zamieszkać u siebie w mieszkaniu zupełnie obcym ludziom, i jeszcze obdarować ich taką gościną? Szok. A tak  przy okazji, dzisiaj moje urodziny. Miałam dyspenzę ( mam ścisłą diete) i rodzice kupili mi tort i sernik. Był mega słodki, jakby ktoś kichnął przy dosypywaniu cukru, i przy okazji rozsypał zawartość.

Dostałam prezent od Asi, to bardzo miłe aww. Od rodziców nie, zapomnieli o mnie. Żart, ale ze mnie żartownisia, no. Po prostu nie mogę się zdecydować co chcę. Mam wszystko czego potrzebuję, i jeszcze mam czegoś wymagać? Ale urodziny to urodziny, więc wymyśliłam sobie Polaroida. Dziwny prezent jak na kogoś kto nie lubi być na zdjęciach, ale walczę z tą 'fobią'. Może jesteście ciekawi jak wyglądam? Dodaje wyjątkowo zdjęcie, niech stracę.


Piję na nim soczek ( ananas, mleko kokosowe i coś jeszcze ale pyycha) i jest troche rozmazane ale to jedyne jakie mam, ups.